c'est du lourd

Je m'souviens , maman qui nous a élevés toute seule, nous réveillait pour l’école quand on était gamins, elle écoutait la radio en beurrant notre pain, et puis après elle allait au travail dans le froid, la nuit, ça c’est du lourd.
Ou le père de Majid qui a travaillé toutes ces années de ses mains, dehors, qu’il neige, qu’il vente, qu’il fasse soleil, sans jamais se plaindre, ça c’est du lourd.
Et puis t'as tous ces gens qui sont venus en France parce qu’ils avaient un rêve et même si leur quotidien après il a plus ressemblé à un cauchemar, ils ont toujours su rester dignes , ils n'ont jamais basculé dans le ressentiment, ça c’est du lourd , c’est violent.
Et puis t'as tous les autres qui se lèvent comme ça, tard dans la journée, qui se grattent les bourses, je parle des deux, celles qui font référence aux thunes, du genre "la fin justifie les moyens" et celles qui font référence aux filles, celles avec lesquelles ils essaient de voir si y’a moyen, ça c’est pas du lourd .
Les mecs qui jouent les choses zerma devant les blocs deal, un peu de coke, de temps en temps un peu de ke-cra (crack) et disent « je connais la vie moi monsieur ! », alors qu’ils connaissent rien, ça c’est pas du lourd.
Moi je pense à celui qui se bat pour faire le bien, qu'a mis sa meuf enceinte, qui lui dit j’t’aime, je vais assumer, c’est rien, c’est bien, qui va taffer des fois même pour un salaire de misère, mais le loyer qu’il va payer, la bouffe qu’il va ramener à la baraque, frère, ça sera avec de l’argent honnête, avec de l’argent propre, ça c’est du lourd.
Je pense aussi à ces filles qu’on a regardé de travers parce qu’elles venaient de cités, qu'ont montré à coup de ténacité, de force, d’intelligence, d’indépendance, qu’elles pouvaient faire quelque chose de leur vie, qu’elles pouvaient faire ce qu’elles voulaient de leur vie, ça c’est du lourd.
Mais t’as le bourgeois aussi, genre emprunté, mais attention je n'généralise pas, je dis pas que tous les bourgeois sont condescendants, paternalistes ou totalement imbus de leur personne, je veux juste dire qu’il y a des gens qui comprennent pas, qui croient qu’être français c’est une religion, une couleur de peau, ou l'épaisseur d’un portefeuille en croco, ça c’est bête , c'est pas du lourd , c’est...
La France elle est belle, tu le sais en vrai, la France on l’aime, y’a qu’à voir quand on retourne au bled, la France elle est belle, regarde tous ces beaux visages qui s’entremêlent.
Et quand t’insultes ce pays, quand t’insultes ton pays, en fait tu t’insultes toi-même, il faut qu’on se lève, faut qu’on se batte dans l’ensemble, rien à faire de ces mecs qui disent "vous jouez un rôle ou vous rêvez", ces haineux qui disent "vous allez vous réveiller", parce que si on est arrivé, si on est arrivé à faire front avec nos différences, sous une seule bannière, comme un seul peuple, comme un seul homme, ils diront quoi tous ?
C’est du lourd, du lourd, un truc de malade…

η συνάντησή μας

Το Σάββατο 2 Οκτωβρίου , ώρα 2 το μεσημέρι θα γίνει η πρώτη μετά το καλοκαίρι συνάντηση των μελών και των φίλων του ΚΕΜΕΑΠ.
Θα είμαστε εκεί και θα σας περιμένουμε!

(Η φωτό είναι ένα κολάζ της Ειρήνης Γκόνου από την έκθεση Αλ-χάττ, η μαγική γραφή)

Φεστιβάλ Εναλλακτικής Μουσικής και Τέχνης από την Μέση Ανατολή

Ένα διαφορετικό φεστιβάλ με αραβικό ροκ και τζαζ, παραδοσιακά μακάμς και κρουστά, μέχρι electronica και ποπ σε μια ενδιαφέρουσα συνεύρεση από DJsets, performances, ψηφιακή τέχνη, φωτογραφίας και γεύσεων φιλοξενούν από τη Δευτέρα 27 του μηνός ως το Σάββατο 2 Οκτωβρίου η Ταινιοθήκης της Ελλάδας και ο πολυχώρος "Μicrasia". Το Φεστιβάλ "ΜEASAF" δεν είναι παρά ένα φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής και τέχνης από τη Μέση Ανατολή, προσανατολισμένο στην πολιτιστική ανταλλαγή μεταξύ Ελλάδας και Μέσης Ανατολής, που, όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές του, "σε έναν κόσμο που ακόμα προσπαθεί να εξασφαλίσει την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία, εμείς στο προτάσσουμε τη νέα γενιά και χτίζουμε γερές γέφυρες επικοινωνίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών μας, μέσα από την παγκόσμια γλώσσα της τέχνης".

Τριάντα καλλιτέχνες από τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο θα παρουσιάσουν τις μουσικές και τα έργα τους, ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, videoart και φωτογραφία σε μια προσπάθεια να φέρουν σε επαφή το ελληνικό κοινό με τις καινούργιες τάσεις της Μέσης Ανατολής. Έτσι στις 27 και τις 28 του μηνός το διήμερο στον χώρο "Μιcrasia" είναι αφιερωμένο στην Παλαιστίνη και φιλοξενεί τον ουτίστα Νizar Rohana αλλά και έκθεση φωτογραφίας και ψηφιακής τέχνης. Την 1η Οκτωβρίου στην Ταινιοθήκη θα παίξουν οι μουσικοί Nizar Rohana (Παλαιστίνη), Aziz Maraka (Ιορδανία), Donia Massoud (Αίγυπτος), Nabil Al sayg & Al Mahabba (Συρία), Haig Yazdjan (Συρία), ενώ την επόμενη ημέρα στον ίδιο χώρο θα εμφανιστούν οι Jadal (Ιορδανία), Aziz Maraka, 1-Voice (Παλαιστίνη), Donia Massoud (Αίγυπτος), Zeid Hamdam (Λίβανος).

Στην Ταινιοθήκη στις 29 και 30 του μήνα θα προβληθούν ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, videoart και music videos από τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, ενώ στις 2 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες "Caramel" (Λίβανος) της Nadine Labaki και "Το Μέγαρο Yacoubian" (Αίγυπτος) του Marwan Hamed.

καλοκαιρινή συνάντηση

πέτρα, σαύρα και αγκάθι.

Aboul Kacem Chabbi

Το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
και η
Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
Σας προσκαλούν στη διάλεξη με θέμα

Άμπουλ-κάσεμ Σάμπι (1909-1934), Άραβας ποιητής της ουτοπίας

Ομιλητής: Mohamed Hassen Zouzi-Chebbi
καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, ποιητής


την Τρίτη 13 Ιουλίου 2010, ώρα 7.00 μμ
στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(μεταξύ οδών Σίνα και Μασσαλίας, Σόλωνος και Σκουφά, μετρό Πανεπιστήμιο)

ιμικ σιμικ

imik simik
afouss gh afouss
wink d winu
ira nftou
lir tssfa tassa inu
lir tssfa iwaln inu
lir tumzt afouss
arar aoui yi dik.

step by step
hand in hand
yours in mine
we will leave
when my liver is clear
when you take my hand
when my sight is clear
just take me with you

(και δεν ορκιζομαι για την μεταφραση)

η courtisane

κάποιος ανώνυμος φωτογράφος γύρω στο 1890 φωτογράφησε αυτή την όμορφη "κουρτιζάν"
και κατόπιν επιχρωμάτισε την φωτογραφία.

(από την έκθεση "where three dreams cross", 150 χρόνια φωτογραφίας από την Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές που παρουσιάστηκε το χειμώνα που μας πέρασε στην Whitechapel Gallery του Λονδίνου).