από την έκθεση

Why Not?, που έγινε στο Palace of Arts, του Καίρου
ξεχώρησα την: Marwa Talaat

το πανεπιστήμιο συζητάει

Une journée de débats organisée par l’UFR Arts, esthétique et philosophie

Dès sa fondation, en 1969, l’Université de Vincennes a porté un projet impliquant une association permanente entre recherche, enseignement et création. Il s’agissait tout autant de produire un savoir sur la puissance d’émancipation des arts, des lettres ou des sciences, que d’insuffler au sein de chaque discipline des pratiques impliquant des sujets propres à expérimenter par eux-mêmes cette puissance d’émancipation. Les contours mêmes des disciplines ont connu des déplacements significatifs et ce n’est pas sans raison si Paris 8 a été une université pionnière quant à la création de départements nouveaux.

L’histoire de notre UFR s’inscrit de plain-pied dans ce combat, notamment dans le souci qu’ont les disciplines artistiques et la philosophie de faire que la création soit considérée comme une activité universitaire, pleinement intégrée dans le champ de la recherche, au même titre que toute activité de théorisation ou de critique. Revendiquer une place centrale pour la création et les pratiques artistiques au sein de notre UFR a consisté –et consiste toujours- à exiger la reconnaissance de la réalité ontologique de notre pratique universitaire ; tant pour ce qui concerne nos activités de chercheurs que d’enseignants, les unes et les autres reposant sur le postulat fondamental que les étudiants ne sont pas là pour recevoir un savoir académique, mais pour construire un parcours original, qui les conduit à terme à un acte de création, qu’il s’agisse de la réalisation de pratiques artistiques ou bien de création théorique.

Journée sur le devenir des Arts à l'Université à l'heure de la LRU Mardi 16 février
Paris 8

η Αφρική της Ελένης

"...Είμαι, μέσα από το ταξίδι, μια διά βίου φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, που λέγεται 'Αφρική' και που δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα από τα κοσμικά πανεπιστήμια […] Η Αφρική προϋποθέτει εκπαίδευση, για να την καταλάβεις, για να τη δεχτείς και να σε δεχτεί...", γράφει η Ελένη Γκίνου, που δηλώνει "αιχμάλωτη" της μυστηριακής αυτής ηπείρου, μια αιχμάλωτη όμως που κάθε άλλο παρά να σπάσει θέλει τα δεσμά.

"...πιστεύω ακράδαντα ότι το ταξίδι στην Ευρώπη είναι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το ταξίδι στην Αμερική η δευτεροβάθμια, ενώ το ταξίδι στην Ασία η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όταν ο ταξιδευτής έρχεται οπλισμένος με τα παραπάνω εφόδια, θα εκπαιδευτεί στην Αφρική σε μεταδιδακτορικό επίπεδο πάνω στις απλές αλλά και ύψιστες αξίες της ζωής..."


Η Ελένη Γκίνου γεννήθηκε στη βόρεια Ελλάδα, την Πτολεμαΐδα, αλλά σ' αυτό το διαρκές ταξίδι της στην Αφρική ανακαλύπτει συνεχώς εικόνες, χρώματα και μυρωδιές από τη γενέθλια γη. Διαρκής "πυξίδα" του ταξιδιού της είναι η αναζήτηση του "εγώ" και του "άλλου", αυτής της διαλογικής σχέσης που καθορίζει την ίδια την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου.

"Εκεί-γράφει-γεννιέσαι "Aλλος" και "Αλλού"

Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο της Ελένης Γκίνου, "Αφρικής Μέθεξη", εκδόσεις Μίλητος.

στον εξάντα

Οι επιστήμονες θεωρούν το Μπαγκλαντές ως το σημείο 0 της κλιματικής αλλαγής.

Καθώς λιώνουν οι πάγοι, η στάθμη των θαλασσών ανεβαίνει και αυτή η παράκτια χώρα της Νότιας Ασίας βυθίζεται. Στο Μπαγκλαντές, περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι πρόκειται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μέχρι το 2050 και να γίνουν περιβαλλοντικοί πρόσφυγες.

Πρόκειται για έναν νέο και σχεδόν άγνωστο όρο, που περιγράφει, όμως, την εμφάνιση του πραγματικού προσώπου της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, μέχρι το 2050, οι οικολογικοί πρόσφυγες θα ξεπεράσουν παγκοσμίως τα 250 εκατομμύρια, περνώντας τα σύνορα των χωρών τους.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι οι επιπτώσεις δε θα συγκρίνονται ούτε με την πυρηνική απειλή και ο κόσμος μας θα μετατραπεί σε μια διαρκή εμπόλεμη ζώνη όπου κανείς δε θα ζει σε ειρήνη...



Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Οργάνωση θέματος & Επιτόπια Έρευνα: Γεωργία Ανάγνου / Διευθυντής Φωτογραφίας: Αλέξης Μπαρζός / Συντονισμός, Επιμέλεια Έρευνας: Άγγελος Αθανασόπουλος / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Μοντάζ : Γιάννης Μπιλήρης, Άννα Πρόκου / Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Μία παραγωγή της SMALL PLANET για την ΕΡΤ © 2009 - 2010

Timbuctu

Το Τιμπουκτού, ένα απομακρυσμένο μέρος κάποτε, αναπτύχθηκε σε μια ευημερούσα πόλη με τρία πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες με μεγάλο αριθμό χειρογράφων,οι οποίες ανακαλύφθηκαν μερικές δεκαετίες πριν από τις φημισμένες βιβλιοθήκες της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, στην Αγγλία.
Τα πανεπιστήμια αυτά ήταν η έδρα της κλασσικής αφρικανικής φιλολογίας, της οποίας την ύπαρξη η Δύση αγνοούσε μέχρι πρόσφατα.
Η συγγραφέας Aminatta Forna, η οποία μεγάλωσε στη Σιέρα Λεόνε, ταξιδεύει στις πανέμορφες περιοχές του Τιμπουκτού σε αναζήτηση των παλιότερων συγγραμμάτων της Αφρικής και προσπαθώντας να κατανοήσει τον τρόπο συντήρησής τους. Στο δρόμο της συναντά ντόπιους που έχουν επωμισθεί με το καθήκον να στρέψουν την προσοχή του κόσμου στο θέμα αυτό. Προσπαθεί δε να βρει απάντηση στο ερώτημα πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση στην Αφρική εάν η γραμματεία του Τιμπουκτού είχε ακμάσει απ άκρη σ΄ άκρου της ηπείρου.
Το Τιμπουκτού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 1988.Στη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων γύρω στις 20 βιβλιοθήκες έχουν χρηματοδοτηθεί για να στεγάσουν συλλογές βιβλίων και χειρογράφων γραμμένα από τους προγόνους της πόλης. Στην πραγματικότητα υπολογίζεται ότι έχουν διασωθεί πάνω από 700.000 χειρόγραφα από τις βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων πολλά από τα οποία χρονολογούνται από το 13ο αιώνα.
Η Aminatta Forna ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι του Τιμπουκτού είναι περήφανοι για την κουλτούρα τους και την κληρονομιά τους. Διακατέχονται δε από μια ακατάβλητη αποφασιστικότητα να ανακαλύψουν περισσότερα γύρω από το ποιοι είναι και από πού προέρχονται μέσα από αρχαία κείμενα των προγόνων τους.

Recontres de Bamako, οι σημειώσεις μου

Lilia Benzid, Cimetiere de Zaafrane, stele 9, 2008. Ζει στην Τυνησία


Rana el Nemr, Garden17, 2008. Ζει στο Κάιρο


Seydou kamara, Bibiana, 2008. Ζει στην Segou στο Μαλί.


Fatten Gaddes, Trance 3, 2008. Ζει στην Τυνησία.

talisman

Arabic is deeply rooted in my repository of memories. I often recall learning the Arabic alphabet when I was a child. It was more than a mere collection of letters. The curviness and the smoothness of the many letters together wove a story in my child’s mind: Raa was a girls’ braid, and lam was my father’s fishing hook.

We, as native Arabic speakers, rarely pay attention to our Arabic alphabet. Because we have spoken and written in Arabic all our lives, we never examine the forms and shapes of those letters.

Today, my own perception of letters has changed tremendously. I don’t see letters as figures anymore. Three years ago, I never thought about the letter nuun. Today, nuun is more than a letter. It is a crescent, a bowl of sadness, a bag of flour, and my lucky talisman!
Each letter has its own story; each articulates a rhythmic music, and each has an identity: some have one dot, while others have two, and one single letter has three dots: Thaa. And each of the three dots is different from the other!

We are used to looking at joined letters, which form words. But we hardly ever see separate letters that have been set individually. When we see faa by itself, it helps our eyes to move freely from the dot to the body forming an image in the mind. One will see a boat. While the other will see a lucky charm! Each letter is unique and has a visual impact on us.

Each has a magical power!

Calligraphy is considered one of the richest resources of many artists from the Arab world. Today, many contemporary artworks differ from one artist to another, but no Arab artist can completely deny the influence of calligraphy. The Arabic alphabet provides me with a variety of potentials to express the artistic identity of Arabs. My work seeks not to present the technicality, but to honor the world of the alphabet. I try to give each letter the value it deserves, and expose it to the contemporary world. My artwork is very intimate. Each piece is part of me. Each is a precious memory of my childhood, and each is a lucky charm.


Manar Al Muftah's, VCUQ graduate, first solo exhibition combining between Arabic calligraphy and printmaking.

From the khatt.net